Franchise en Formule gids | voor franchising & de franchisenemer

Over liefde en relaties.....
Door: Niek Jan van Damme - Directeur Duitsland - Deutsche Telekom.

Niek Jan van Damme (47) volgt Timotheus Höttges (46) op. Die laatste is aangesteld als de nieuwe CFO. Van Damme krijgt in zijn nieuwe functie vanaf medio 2009 de verantwoordelijkheid voor de verkoop, marketing en serviceactiviteiten van het vaste netwerk en mobiele activiteiten in Duitsland.

Van Damme studeerde bedrijfseconomie in Amsterdam en kwam daarna terecht op de marketingafdeling van Procter & Gamble. Daarna ging hij naar Ahold. Kort na de oprichting van Ben kwam Niek Jan van Damme daar werken. In 2002 kreeg Deutsche Telekom alle aandelen van Ben in handen en werd het bedrijf omgedoopt tot T-Mobile Netherlands. Niek Jan van Damme werd in 2004 algemeen directeur.

Toen mijn vader het huis opruimde van een oud-tante die op 95-jarige leeftijd was overleden, stootte hij op een brief uit 1914 die hij mij met plezier liet lezen. In deze brief verzocht een jongeman aan de vader van deze oud-tante kennis te mogen maken met een “seer schoone” jongedame die hij in de stad had gezien. Ik probeerde mij voor te stellen hoe lang hij over deze brief had nagedacht en hoe de eerste kennismaking geweest moest zijn. Blijkbaar heel positief want jaren later hebben we het 70-jarig huwelijk gevierd.

Hoe anders was mijn eerste kennismaking met franchisenemers ergens in een zaaltje achter een dorpscafé met van die dikke bruine kleedjes en zware glazen asbakken. Het was in 1993 en ik was commercieel manager bij een bedrijf dat naast eigen winkels meer dan 100 franchisevestigingen had.

Het werd een lange, troosteloze bijeenkomst. Niet door de reis naar het hoge noorden op een druilerige herfstavond met - ook toen al - ellenlange files. Of door het late tijdstip waarop de vergadering plaatsvond. Wij zaten als vertegenwoordiger van al het kwade achter tafeltjes voor in de zaal en voelden ons nog redelijk veilig voor alle negativiteit die zich vanuit de zaal over ons uitstortte. Niets was er goed. Assortiment deugde niet, prijzen waren te hoog, reclame was verkeerd, niemand luisterde en ik kwam al snel tot de conclusie dat het zijn van franchisenemer bij onze organisatie ongeveer het ergste op deze hele wereld moest zijn dat een mens kon overkomen.

Lang heb ik met mijn team gesleuteld aan zaken als assortiment, inkoopprijs, fee, ondersteuning en vele andere onderwerpen. Vele gesprekken met franchisenemers volgden; bezoeken aan hun vaak uitstekende winkels. Bijeenkomsten met afvaardigingen over speciale thema’s. Wat we ook probeerden, voor de helft van de franchisenemers wat het simpelweg “nooit goed”. Ik was daar destijds serieus teleurgesteld over. Ik was jong en ambitieus en wilde het probleem oplossen. Tot ik jaren later begreep dat sommige problemen niet op te lossen zijn doordat dingen in de kern gewoon niet goed zitten.

Waar zat dan wel het probleem? Het bedrijf was veel te weinig kritisch geweest bij het werven van franchisenemers. Om maar zoveel mogelijk omzet te genereren was eigenlijk iedereen welkom die een beperkt eigen startkapitaal en wat winkelervaring meebracht. Initieel natuurlijk heel handig, maar uiteindelijk bleek dat natuurlijk niet goed te werken.
Ook de ondernemers zelf waren te weinig kritisch geweest. Sommigen vonden niets leuker dan de hele dag aan het assortiment te sleutelen of eindeloos leveranciers te bezoeken om artikelen in te kopen.

Franchisers zijn ondernemers. Zij hebben bewust voor het ondernemerschap gekozen om eigen baas te kunnen zijn. En ik heb er velen gezien die op slag verliefd waren op de franchisegever. “Wat een prachtig assortiment, wat een leuk interieurontwerp. Iemand die me ondersteunt en helpt bij al die financiële zaken die ik eigenlijk zelf niet interessant vindt.....” En natuurlijk de gouden bergen die pronken in de glanzende brochure van de nieuwe organisatie. Het kan allemaal niet op en je zou wel heel suf zijn als je je niet direct aansloot bij de zo succesvolle club!
Na de euforie van de eerste verliefdheid en vooral als de resultaten eens wat tegenvallen, gaan de regels van de centrale organisatie echter al snel beklemmend werken. De liefde is dan ook vaak wat bekoeld en de ontevredenheid over met name de marketingkant neemt toe.

Ondernemers die zich meer richten op planning, verkoop en service, zag ik over het algemeen vaker het verwachte succes hebben. Zij waren misschien minder creatief, maar door het goed kennen van de locale markt en door het uitnutten van de kansen verhoogden zij de omzet. Door een professioneel beheer en personeelsbeleid waren zij bovendien in staat de kosten onder controle te houden. Iets waartoe de centrale organisatie vaak veel minder toe in staat was.

Ik pleit dan ook voor een simpele, vrijwillige test. Een test die probeert te begrijpen welke soort ondernemersbloed de franchisenemer heeft. Een test die de potentiële franchisenemers een spiegel voorhoudt bij de zo belangrijke beslissing,.
Want “liefde op het eerste gezicht” zoals 100 jaar geleden bij mijn tante, is hier gevaarlijk. Liever ga ik voor de “parship-test” die – als we de reclame mogen geloven – meer kans op succes geeft op een succesvolle en langdurige relatie.

Franchisepen

Estafette pen
Door: ir. H.J. Hendriks

Een estafette is een zending via een speciale snelle koerier, maar we denken bij het woord estafette ook aan een wedstrijd waarbij de deelnemers de afstand in stukken hebben verdeeld die ze de een na de ander afleggen en waarbij ze aan elkaar ‘het stokje’ doorgeven. Beide betekenissen zijn van toepassing op deze gastcolumn. In korte tijd willen de schrijvers iets aan de lezer toesturen en ze geven aan elkaar (niet een stokje, maar) een pen door. De gastschrijvers zijn mensen uit het bedrijfsleven die iets te vertellen hebben aan de franchisenemer en de franchisegever, iets wat van belang is voor de retail. De gastcolumnisten hebben een relatie met elkaar vanuit hun professie: iedereen heeft vanuit zijn vak en ervaring een verhaal te vertellen aan de jonge ondernemers. Ze vinden het leuk om dat met hen te delen. Elke ‘maand-schrijver’ geeft de pen door, maar alleen aan iemand die echt een bijdrage kan leveren. Aan het einde van het jaar ontmoeten al die gastschrijvers elkaar tijdens een speciale bijeenkomst en dan voelen zij een soort team-verbondenheid via die pen.

Franchisepen